Saturday afternoon - Safdarjung's Tumb & Italian Cultural Institute

India Update Maart

Tijd voor een update.

Eerst het weer. Temperatuur: 38 graden en zonnig. Voorspelling: 38 graden en zonnig.

Vorig week naar Pune, vlakbij Mumbai, gevlogen voor een contract ingevuld te krijgen. Inderdaad, niet heel boeiend. 's Middags lunch op het dakterras met zicht op de relatief rustige stad, ondanks zijn 4 miljoen inwoners. Ook een Puja (religieuze plechtigheid) bijgewoond ter ere van de opening van een nieuw kantoor, waar we een kleine zoetigheid kregen. 's Avonds terug naar Delhi waar ik had afgesproken met Jan Talboom, de baas van mijn broer Daan. Zoon Talboom had me al gebeld en gevraagd of ik niet naar hun hotel, the ITC Maurya, kwam. Dit zag ik zeer goed zitten aangezien de Maurya het hotel is waar Bukhara is gevestigd, volgens kenners het beste restaurant van Azie. Toen ik aankwam in de lobby, kwam zoon Jan Filip me al toegelopen en vroeg of ik geen zin had om iets te gaan eten. Uiteraard zei ik, waarop Jan Filip de pijnlijke woorden "Er is hier boven ne goede Chinees, want wij hebben al genoeg van al dat Indisch" sprak. Ik probeerde nog met een "Ah, er is hier nochtans gene slechten Indier", maar dat pakte niet. Jammer, maar de chinees was ook uitstekend en op het dak van het hotel!

Afgelopen vrijdag was er een Italian design exhibition in de Italiaanse ambassade, waar ik was uitgenodigd omdat ik nog steeds lid ben van het Italian Cultural Institute (vooral voor hun restaurant). Samen met de Peruviaanse Brenda, die terug was van haar trip naar Kerala, hier naartoe getrokken en ons te goed gedaan aan de gratis Kingfishers en de lekkere versgebakken pizza's. Er was ook een live blues band, dus de sfeer zat goed. Hierna onze vrienden nog opgezocht die in een nieuwe club waren (Lure), vlak naast de Delhi Golf Club. Zaterdag waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeest van een Indier, die zichzelf de geweldige bijnaam "Big Daddy" gaf. Bij onze kennismaking werd duidelijk dat zijn nickname kwam van zijn eerder corpulente uiterlijk. Het feest was in de tuin van een farmhouse, met een tent die niet mis zou staan op de gemiddelde kermisfuif. Naar goede Indische gewoonte waren er een tiental barmannen en een overload aan hapjes en drank.

Deze week hadden we bezoek van Mark Dixon, onze Amerikaanse COO. Dinsdag had hij met iedereen one-on-one meetings, en dit was best gezellig. We spraken over mijn toekomstplannen, het leven in India en zijn ervaringen toen hij in Japan werkte. Hij begon zelfs na te denken over de mogelijkheden om voor het US kantoor te werken. Dinsdagavond hadden we nog een leuke teamdinner in een goed modern Indisch restaurant.

Woensdag kwam echter de shocker. 's Middags werden we samengeroepen voor een team meeting, waar we van onze voorzitter 'Ambassador Som' te horen kregen dat onze managing director Pranav 'would move on'. Verder verloop van de dag was redelijk vreemd, maar het team blijft gemotiveerd.

Alles nog in orde dus, maar we zullen zien hoe de komende weken verlopen. Zelf maak ik me op voor de ronde en doe ik aan promotie bij de interns uit niet-wielerlanden. Gelukkig heb ik een Nederlandse wielerfan ontdekt die zondag zeker van de partij gaat zijn!

Mumbai & Prins Filip

Eerst even melden dat het hier belachelijk warm begint te worden. De 40 graden is bereikt!

Na het gezellige bezoek van Daan & Christophe, vertrok ik op maandagavond (8/3) naar Mumbai voor een CoalTrans conferentie. Normaal gezien moest onze Amerikaanse directeur Coal Markets hier aanwezig zijn, maar die had (spijtig genoeg) visaproblemen. Hierdoor mocht ik drie dagen naar Mumbai, met verblijf in het sjieke Leela Kempinski hotel. Het was een grote conferentie (zo een 800 deelnemers) met op dinsdagavond een cocktail receptie + diner in de tuinen van het Renaissance hotel, gelegen naast het Powai Lake met mooi zicht op de business wijk van Noord Mumbai. Ik werd vergezeld door Aneesa, die tegenwoordig werkt voor Reliance Big Pictures, een van de grootste Bollywood studios. Woensdagnacht kwam ik terug aan in Delhi, waar het (toen nog) iets frisser was als in Mumbai. Maar dat was dus rap gedaan.

Zaterdagavond hadden we een afscheids/verjaardagsfeest van mijn huisgenoten Lorenzo, Soumia en Alex, en van Fransman Thomas met wie ik samen naar Kashmir ben geweest. Locatie was de tuin/farmhouse van Karan, vaste dj van Fbar. Hier kreeg ik telefoon van Stijn en de rest van de Zoerselse voetbalploeg, die om hun overwinning te vieren, mij aangenaam verrasten met een telefoontje en een klein "Laat je ploeg maar in de steek" gezang.

Gisterenavond was ik uitgenodigd voor een receptie op de Belgische Ambassade, ter ere van de Belgische Handelsmissie naar India. Ook Prins Filip en Minister Van Ackere waren aanwezig, maar ik werd beziggehouden door de Secretary of the Atomic Energy Ministry, die met veel plezier mij zijn visie op de Indische nucleaire en renewables industrie gaf, alsook Whiskey/Soda (voor hem) en Belgische bieren (voor mij) bleef bestellen. Chimay, Leffe, Hoegaarden, Stella en veel lekker eten. Onze handelsorganizaties hadden hun best gedaan. Verder ook, toevallig, aan de praat geraakt met Kerlijne, die me vertelde dat ze samen was met iemand uit Zoersel, namelijk Anton, de zoon van tandarts Pim, die beiden bij enkelen van 'mijn blog lezers' wel bekend zijn.

Sinds vorige week ben ik ook actief op zoek naar werk voor na India. Heb besloten dat hier blijven toch niet de beste optie is en dat het tijd is voor andere oorden. Meer info volgt hopelijk snel!

Daan en Christophe in India - March, 2010

Wednesday, March 3rd, NEW DELHI – CHANDIGARH

De vorige avond waren we nog lekker gaan eten, in een Chinees restaurant in Lajpat Nagar, om afscheid te nemen van mijn Colombiaanse ex-collega/ex-huisgenoot Eduardo. Hierna met Nederlander Jasper, die ook zou vertrekken in de komende dagen, nog een biertje gaan drinken in Urban, met als gevolg dat opstaan de volgende ochtend liever nog wat werd uitgesteld.

Maar de reisplicht riep weer en dus vertrok ik ‘s ochtends vroeg richting Kashmiri Gate in Old Gate. Hier is het busstation waar ik de bus naar Chandigarh zou nemen, alwaar ik had afgesproken met mijn broer Daan en zijn goede maat en ex-kotgenoot Christophe. Uiteraard probeerde een opportunistische, Indische snodaard mij eerst nog af te zetten door me een busticket te verkopen aan dubbele prijs, zonder airconditioning en niet eens richting Chandigarh. Gelukkig vond ik de officiele busdienst snel en kon ik voor 380Rs/6euro een ticket kopen voor de luxebus richting Chandigarh.

Na een vijftal uren rijden, kwamen we aan in de stad, die in de jaren ’50 door de Zwitserse architect Le Corbusier is ontworpen volgens dampatroon. Het is de eerste geplande stad van India en heeft ook het hoogste inkomen per capita. De stad is groen, heeft ruime lanen en zelfs fietspaden. Het voelt dus allemaal een beetje on-Indisch aan, wat wel eens deugd kan doen. Het hotel van D&C had ik snel gevonden, waarna we samen al een biertje openschoten. Eigenlijk illegaal, want onze Sikh hoteleigenaar was strikt vegetarisch en tegen alcohol.

Rest van de dag was kalm: boekenwinkel bezocht (‘2666’ van Bolano gekocht), gaan aperitieven in een ‘moderne’ lounge bar en gaan eten in een simpel restaurantje (Afghani & Tandoori Chicken with Butter Naan).

Thursday, March 4th, CHANDIGARH

‘s Morgens met Daan een chai gaan drinken en vervolgens fietsen gaan huren. Eerst moest ik nog een uitvoerig document invullen om een ‘tourist pass’ te krijgen, die ik de rest van de dag eigenlijk niet nodig had en daarna konden we een ander document invullen voor de fietsen te huren. 40 Minuten later waren we klaar en kreeg ik zelfs een hele uitleg van de verhuurder (Indische overheidspersoneel) hoe een hangslot werkt. Zeer nuttig...

Christophe was ondertussen opgestaan en vervoegde ons voor de fietstocht door de straten van Chandigarh en op zoek naar de gebouwen van Le Corbusier. Toen we aan de achterkant van het parlementsgebouw aankwamen, botsten we op een hele groep grenswachten uit de Punjab. Uiteraard wouden wij met hen op de foto en vice versa.

Hierna de Rock Garden bezocht. In 1957 begon een overheids werknemer, Nek Chand, met de bouw van een klein park, bestaande uit allerlei Rommel dat hij vond op straat. Twintig jaar later kwam het bestuur van Chandigarh dit te weten en bleek dat de grond eigendom was van de gemeente. Maar in plaats van alles af te breken (ondertussen wel al 49,000m² groot), kreeg Nek Chand steun van de gemeente en kreeg hij zelfs een salaris en personeel tot zijn beschikking om mee te helpen. Momenteel is het 160,000m² groot, ontvangt het elk jaar een van de hoogste bezoekersaantallen van India, maar is het vooral een kitscherig soort pretpark.

Vervolgens dan maar naar het gerechtshof gegaan, ook ontworpen door de Zwitser, en gaan eten in de cafeteria van de advocaten. ‘s Avonds gaan aperitieven in een sjiek hotel en goed/zwaar gaan eten in een Italiaans restaurant met zelfs lekkere Indische rode wijn (!).

Friday, March 5th, CHANDIGARH – SHIMLA

Om 3.30am opgestaan en een half uur later zaten we al in de taxi richting treinstation (20km buiten de stad). Van hieruit zouden we de Himalaya Express trein naar Shimla nemen, een stad van 1.4 miljoen inwoners in het midden van de bergen. Het dorpje begon als buitenverblijf voor de Indische regering/’Britishers’ die her hun toevlucht zochten als het te warm werd in Delhi, maar nu is het eerder een toeristisch plekje, dichtbij de Himalaya’s. Het meest van de tijd lagen we alle drie te slapen, maar toch was de rit aangenaam. We kregen ontbijt, hadden veel beenruimte en het zicht was fantastisch.

‘s Middags gaan eten op een dakterras aan de Mall Road, de hoofd winkelstraat van de stad. Hierna – gewapend met stokken om apen af te schrikken – begonnen aan de (steile) klim naar de Monkey Temple (Jakhu Temple). De tempel zelf viel al wat tegen en toen we buiten kwamen en op zoek gingen naar een taxi, werd Christophe ook nog eens in de rug besprongen door een aap, die zijn slaap openkraste en er vandoor ging met zijn zonnebril. De zonnebril kon hij terug te pakken kregen, maar de scharren op zijn gezicht bleven. ‘s Avonds een biertje gaan drinken in het poepsjieke Oberoi hotel en hierna gaan eten in Sagar Ratna, een keten gespecialiseerd in Zuid-Indische keuken.

Saturday, March 6th, SHIMLA – FAGU – NARKANDA

‘s Morgens uitgebreid ontbijt op de kamer: Mango juice, fried eggs,toast, black tea and sweet lassi. Hierna met een taxi naar Kufri getrokken, in de hoop een mooi zicht op de bergen te hebben. Kufri bleek een boerengat en dus reden we door naar Fagu, maar dit bleek niet veel beter te zijn. Daarom besloten we om een bus naar Narkanda te nemen, een plek waar zelfs geskied kon worden. Na 3.5 uur kwamen we aan in Narkanda. Dit bleek ook een boerengat, maar het had wel een goed hotel met lekker eten en een prachtig uitzicht.

‘s Avonds de hilarisch slechte film ‘Mall Cop’ gezien, en na onze vele biertjes en brandy volgde de nachtrust snel.

Sunday, March 7th, NARKANDA – SHIMLA – NEW DELHI

Na het ontbijt in het hotel een kleine wandeling gemaakt in de wouden rond Narkanda. Op aanraden van een gezellige man van het hotel richting skipiste gewandeld. Dit bleek een klein stukje wei te zijn, waar in de schaduw van de bomen nog wat sneeuw lag, wat genoeg bleek voor de lokale jeugd om te sleen en te skien. Hier in de ‘après ski hut’ een thee gedronken en verder naar de top gestapt, die gedecoreerd was met Tibetaanse gebedsvlaggetjes.

In de namiddag met de bus terug naar Shimla getrokken. Ontzettend rammelend, met zes op de achterbank (nadat we dachten dat deze vol was met ons drie) en twee meisjes die onwel werden naast ons en dringend het raam open wouden hebben. ‘s Avonds weer gaan eten in Sagar Ratna en om 8.30pm de luxe Volvo bus terug naar Delhi genomen, waar we om 5.30am aankwamen en gelukkig nog enkele uren in een echt bed konden slapen.

Dhaka, Bangladesh - February/March 2010

Op woensdag, 24 Februari, kreeg ik ineens te horen dat ik mogelijks naar Bangladesh zou moeten gaan voor een conferentie. Hoewel het idee me uiteraard meteen aanstond, ging mijn broer Daan samen met Christophe arriveren op vrijdag. Hierdoor zou ik dus hun volledige eerste weekend in Delhi moeten missen en zag ik het toch niet goed zitten om Delhi uit te vliegen.

Op vrijdag kreeg ik echter een goed compromis (“an offer I couldn’t refuse”). Ik zou van zaterdag tot dinsdag naar Dhaka reizen en de rest van de week compensatie dagen krijgen, zodat ik Daan en Christophe achterna zou kunnen reizen. Ideaal scenario dus.

Zaterdagochtend ging ik samen met mijn Indische collega’s Dhruv en Tanushree naar de luchthaven en vertelde Dhruv ons wat meer over de conferentie. Zijn contact, Mr. Hussain, is de voormalige Secretary of Climate van Bangladesh en heeft net een nieuw bedrijfje opgericht onder de naam Climate Action Bangladesh. Verder is hij ook de enigste persoon in Bangladesh die ooit een successvol project onder het UN ‘Clean Development Mechanism’ (CDM) heeft voltooid in het land en heeft hij dus een ruime ervaring, alsook de nodige contacten in de regering en de prive sector.

Why the hell Bangladesh? Wereldwijd is er een consensus onder klimaatexperts en politici dat het arme Bangladesh een van de landen zal zijn die het zwaarst getroffen zal worden door klimaatsverandering. Bangladesh heeft de 7e grootste bevolking ter wereld en een van de hoogste populaties per oppervlakte, verder ligt het grootste deel van het land lager dan 12m boven zeeniveau, waardoor 50% van het land zal overstromen als het zeeniveau met 1m zou stijgen. Het land geraakt nu trouwens al vaak overstroomd, aangezien het volledig in de Bhramaputra-Ganges delta ligt. Hierdoor krijgt het land enorme bedragen van donorlanden om zich aan te passen aan climate change. Dit geld gaat naar de Centrale bank die het leent aan banken, als ze een climate department hebben. Deze banken kunnen het geld op hun beurt dan weer uitlenen of investeren in hernieuwbare energie/energie efficientie projecten. Elke bank heeft dit nu opgericht aangezien ze wel goedkope fondsen willen ontvangen, maar heeft geen idee hoe carbon credits te verdienen of hoe hernieuwbare energie projecten op te zetten. Dit is waar wij in het verhaal komen. Samen met Climate Action Bangladesh gaan we allerlei projecten op poten zetten of bedrijven assisteren. Evolution Markets is als het ware de ‘knowledge partner’.
Om de kennis van de bankiers te vergroten, had Mr. Hussain dus een workshop opgezet die twee dagen zou duren. Wij zouden hier 7 presentaties geven, waarvan ik er twee zelf voor mijn rekening mocht/moest nemen. "Are you guys sure about this?" was mijn logische reactie.

Zaterdagnamiddag hadden we een kleine meeting met Mr. Hussain en zijn partners, gevolgd door buffet in ons ‘boutique hotel’. Seafood and beef! De volgende dag was de workshop en gaf ik (licht nerveus) mijn presentatie, getiteld ‘What are CERs and Carbon Credits?’, die vrij vlot ging. ‘s Avonds gingen we op bezoek bij de nonkel en tante van mijn college Tanushree, die in Dhaka wonen. De volgende dag weer workshop en nu ging mijn presentatie over ‘Key Criteria in Securing Financing for CDM Projects’. De workshop was niet al te groot, maar de meeste banken van Bangladesh, alsook de Gouverneur van de Nationale Bank waren aanwezig. Hierna nog een afsluitende meeting met onze gastheer gehad, die ons hierna uitnodigde om Bengali Food te gaan eten. Dit was uiteraard weer lekker. De volgende ochtend was ik terug in Delhi en kon ik mijn volgende trip alweer voorbereiden.

Bangladesh was dus een korte, intensieve, maar zeer leerrijke ervaring. Van het land zelf of van Dhaka heb ik niet veel kunnen zien, maar het was gelijkend met India, maar dan met wat invloed uit South East Asia. Kraamstalletjes a la Bangkok. Waarschijnlijk moet ik binnenkort terug naar ginder en kunnen we hopelijk een van de tijger reservaten bezoeken.

Rajasthan - February 2010

"So far as I am able to judge, nothing has been left undone, either by man or nature, to make India the most extraordinary country that the sun visits on his rounds. Nothing seems to have been forgotten, nothing overlooked"

Mark Twain

MONDAY - February 8 - DELHI - MANDAWA

Maandagochtend begonnen we eraan. Tegen 9u stond chauffeur Shrivat klaar aan het hotel met de Toyota Innova, beide zouden de komende twee weken het trouwe gezelschap van mijn familie worden (waarvan de eerste week inclusief mezelf). De eerste dag reden we naar Mandawa, een klein stadje in het Noorden van de provincie Rajasthan, dat bekend is voor zijn mooie Haveli’s. Dit zijn grote koopmanswoningen die werden gebouwd in de 18e eeuw door rijke handelaren op de Zijderoute. Momenteel zijn vele van deze oude families, grote industrielen geworden in Kolkata of Mumbai, maar - hoewel ze nog steeds eigenaar van de huizen zijn - geraken ze steeds meer in verval. We verbleven in een van de best gerestaureerde haveli’s, waar er mooie muurschilderingen waren van ‘moderne’ dingen, zoals de eerste stoomtrein of een tekening van de gebroeders Wright.

TUESDAY, February 9, MANDAWA - BIKANER
De volgende ochtend reden we door naar Bikaner, een klein stadje met een groot fort, op weg naar Jaisalmer. Ook deze keer had vader Jos voor een mooi verblijf gezorgd, de familiewoning van de vroegere Burgemeester van Bikaner, dat nu een hotel is. Na ons bezoek aan het fort gingen we de oude stad nog in waar nog enkele mooie Haveli’s staan en er een leuke spice market was. We werden echter iets te veel lastiggevallen door jonge Indiers die onze ‘gids’ wouden zijn (“No Sir, no money, we are your friends, just visit our shop at the end”) en waren dus content toen we in de tuin van ons hotel een frisse Kingfisher konden gaan drinken.

WEDNESDAY - February 10 - BIKANER - JAISALMER
Op woensdag reden we ‘s morgens naar Jaisalmer, een klein stadje in het midden van de Thar woestijn en de laatste stop op weg naar de Pakistaanse grens (uiteraard is hier ook een grote militaire aanwezigheid).

De hoofdattractie van Jaisalmer is het indrukwekkende fort dat op een natuurlijke heuvel ligt. Het fort is nog bewoond en is dus officieel een citadel (Bedankt nonkel Patrick voor die informatie). Aangezien we hier twee dagen zouden blijven, was de eerste namiddag rustig. We gingen een kijkje nemen aan een Holy Lake, waar het meeste water echter was opgedroogd en gingen ook naar de zonsondergang kijken op een heuvel naast de stad waar de Cenotaphs waren, de verbrandingsplaatsen van de vroegere Maharwals van Jaisalmer.

THURSDAY - February 11 - JAISALMER
‘s Ochtends ontbijt op het dakterras en vervolgens naar het fort. Dit was leuk en rustig wandelen (hoewel er wel vele schoenpoetsers waren die mijn vuile schoenen eens onder handen wouden nemen), aangezien de hele binnenstad autovrij is.

In de namiddag gingen we een tochtje op de kameel maken in de Thar woestijn. Hiervoor moesten we eerst een uur rijden naar een klein dorpje waar er mooie zandheuvels waren. De tocht was gelukkig niet al te lang, want de kameel heeft een voor mannen niet al te optimale looppas. Hierna op de duin de zon zien ondergaan, maar dat viel wat tegen aangezien er nogal veel zand (pollutie?) in de lucht hing.

FRIDAY - February 12 - JAISALMER - JODHPUR

‘s Ochtends reden we vanuit Jaisalmer richting Jodhpur, the blue city. Jodhpur is een drukke stad, met pal in het midden een berg waarop een enorm fort is gebouwd.

Na het bezoek aan het fort, hadden we wat tijd om te rusten in de ruime tuin van ons hotelletje. ‘s Avonds op aanraden van chauffeur Shrivath weer een lekker restaurantje gevonden.

SATURDAY - February 13 - JODHPUR - UDAIPUR
Vanuit Jodhpur vertrokken we naar Udaipur, the romantic city. Het landschap begon duidelijk te veranderen, en de dorre woestijn, maakte plaats voor vruchtbaar, heuvelachtig gebied. Eerst nog een bezoek gebracht aan Ranakpur waar een van de belangrijkste tempels voor Jain gelovigen ligt. ‘s Middags nog ergens gaan eten met zicht op bergen, rivier en vele apen. In de vroege avond aangekomen in Udaipur, dat (voor mij) veel groter als verwacht was. Vanop het dakterras van ons hotel hadden we een mooi zicht op het meer, the floating palace (bekend van James Bond’s ‘Octopussy’, maar dat nu een vijfsterren hotel is) en de ondergaande zon.

SUNDAY - February 14 - UDAIPUR - DELHI

Valentijn in de romantic city. Gelukkig dat de Indiers zich niet bewust zijn van deze Westerse feestdag. ‘s Morgens een bezoek gebracht aan het paleis, gelegen aan de oevers van het (artificiele) meer, waar men bezig was een trouw voor te bereiden. Hierna nog wat gewinkeld (Udaipur is bekend voor leuke, leder ingebonden schriftjes) en in de namiddag bracht Shrivath me naar de luchthaven van Udaipur (de volle vier vluchten per dag) waar ik ‘s avonds de vlucht terug naar Delhi zou nemen.

Voor meer foto's klik hier.

Ouders in Delhi - February, 2010

Zoals al eerder verteld, kwamen mijn ouders + Tante en Nonkel aan op vrijdag nacht, nadat ik rond 6pm was geland op de luchthaven na mijn trip naar Nepal. Nadat ik rap wat had opgeruimd, kleren gewassen, naar de laundry guy was geweest en iets had gegeten, wandelde ik rond 1u naar hun guesthouse dat vrij dicht bij Lajpat Nagar ligt. Het was een gezellig weerzien en we dronken samen nog een glaasje rode wijn. Lekker!

Zaterdagochtend vertrokken we eerst naar de grote Hara Krishna temple die ook vlakbij mijn flat ligt. Niet al te indrukwekkend, maar hij ligt net naast Lotus Temple, dus konden we het ons wel permitteren om even een kijkje te gaan nemen. Hierna naar de aanliggende Tempel en vervolgens nog meer naar het Zuiden van Delhi, naar de Qutb Minar, een groot tempelcomplex met Hindu en Jain tempels, dat trouwens ook UNESCO werelderfgoed is. In het complex, staat de Qutb Minar zelf, een gigantische stenen toren (72.5m – The World’s tallest brick minaret) waarvan de bouw reeds gestart werd in 1193 door de eerste Moslim heerser van India: Qutb-ud-din Aibak. Aan de carriere van deze man, hangt trouwens nog een leuk verhaaltje: De kleine Qutb werd geboren in Centraal Azia, van Turkmenische afkomst. Als kind werd hij gevangen genomen en verkocht als slaaf aan Chief Qazi of Nishapur, een stad in het Noord-Oosten van het huidige Iran. The Qazi behandelde hem echter als een van zijn eigen zonen en gaf hem een uitstekende opleiding, waaronder Perzisch, Arabisch en meesterschap in boogschieten en paardrijden. Toen zijn meester stierf, verkochten zijn ‘broers’ hem echter opnieuw, aangezien ze jaloers waren op zijn talent en de voorkeur van hun vader voor hem. Qutb werd gekocht door General Muhammad Ghori, een warlord uit het huidige Afghanistan. Qutb klom echter op in de rangen van Ghori en werd uiteindelijk heerser van Noord India, waar hij een redelijk ‘moderne’ staat stichtte, waar er belastingen werden geheffen, the ‘rule of law’ heersde en waar een representatieve vertegenwoordiging van het volk was.

Hierna Zuid Indisch gaan eten in de cafeteria naast Purana Qila, en Humayan’s Thumb bezocht, de voorloper van de Taj Mahal. ‘s Avonds lekker Aziatisch gaan eten in de Yum Yum Tree, een restaurant waar ze een mix van sushi/Japans (Conveyer Belt), Thai en Modern Chinees serveren.

Op Zondag had ik een fietstocht door Old Delhi gereserveerd. Remco, een Nederlander die ik hier al enkele maanden ken, werkt als gids voor een bedrijfje dat begeleide tochten organiseert. Samen met hem en nog een Hollands koppeltje, om 7u ‘s ochtends vertrokken voor een drie uur durende tocht door de smalle, chaotische straatjes van de oude (voornamelijk Moslim) stad, inclusief manden vol schapen hersenen, een gepeperd bezoek aan de spice market, een zicht op de Jama Masjid (Grote Moskee) en Lal Qila (Red Fort), Chai stop in een wijk ontworpen door Lutyens (de Engelse architect van New Delhi) en ontbijt bij Karim’s, een bekend restaurant met klassiek Indisch eten. Hierna nog een kleine wandeling gemaakt in de Lodi Gardens en gaan lunchen in het mooie Lodi Garden Restaurant. Na wat rust in de namiddag, ‘s avonds (weeral) gaan eten, deze keer in Moti Mahal Delux, een restaurant dat de typische Mughal keuken van de 15/16e eeuw nog steeds maakt. Butter Chicken en Naan a volonte!