U.S. Citizen Services

Het is weeral even geleden, maar nog steeds is alles ok.

Vorige week maandag feestje bij den baas thuis gehad, onder zijn motto "Let's all get drunk and have a good time!". Twee van mijn collega's waren overdag verantwoordelijk geweest om drank in te slagen en hadden goed hun best gedaan. 's Avonds aangekomen was er weer een overvloed aan alles. Na de 'aperitiefhapjes' van zijn kok, heeft de gemiddelde mens al genoeg gegeten, maar toen kwam er naar goede Indische traditie nog een heel buffet aan. Het was een aangename avond, veel gelachen en goed voor de teambuilding. De volgende dag was uiteraard wat minder. Drie van mijn collega's zouden 'van thuis uit werken'. Ik had echter een meeting 's middags en moest dus wel op kantoor zijn. De meeting ging echter goed, so no worries...

Vrijdagavond was er een Sushi-Champagne party in Delhi. Na lang twijfelen toch gegaan, samen met Steven, Thomas, Jasper, Brenda en Juan. Zeer aangename avond met heel de avond sushi en andere lekkere hapjes die werden geserveerd, en open bar. De rest van het weekend was kalm, met research over de nakende reis naar Thailand, monopoly spelen met de huisgenoten en lezen in het schitterende boek 'The Age of Kali' van de Brit William Dalrymple, een collectie van reis-essays uit de '90s van India, Sri Lanka en Pakistan. Zondagavond uitgenodigd door Siri voor een 'kerstdrink' in hun traineeflat. Samen met enkele andere Europeanen genoten van chocolat chaud, cake en de compleet misplaatste christmas songs.

Deze week is de motivatie terug op het werk. Pranav ('den baas') is terug van weggeweest en dit zorgt altijd voor een positieve energie. Gisteren terug een meeting gehad in Gurgaon met de consultants die positief reageerden op ons proposal. Verder ook een nieuwe evaluatie gehad op het werk, die (onverwacht) vrij positief was. Gisterenavond echter wel ziek geworden en met koorts vroeg in bed gekropen. Vandaag thuis gebleven van het kantoor, maar wel fit genoeg om mijn US passport te gaan ophalen aan de Amerikaanse ambassade, die was ik vorige week namelijk gaan laten 'hernieuwen' (na 22 jaar). Aan de ambassade werd meteen de gevolgen van US citizenship duidelijk. Op de weg naar binnen, kon ik de rij Indiers die voor een visa komen voorbijsteken en meteen binnengaan langs de US citizen services lijn. Toen ik echter buitenkwam en op zoek ging naar een riksha, kreeg ik enkel belachelijk hoge prijzen van de riksha bayyas. Een van de security guards die waarschijnlijk in de gaten had dat ik al 7 verschillende rikscha had geprobeerd, kwam naar me toe met een vriendelijke glimlach en het advies: 'Sir, I advise you to take a riksha at the main road'.

Copenhagen Update

Aangezien ik er gisteren al over begonnen was, vandaag een kleine update over het effect van de Indische emissie reductie plannen. Op de blog van Joe Romm (http://climateprogress.org/) - de meest invloedrijke klimaatblog van het moment - staat een artikel over hoe de Indische plannen een wereldwijd protocol iets dichterbij kunnen brengen. Ook Prodipto Ghosh, spreker op een van onze roundtables (zie vroegere post), wordt gequote in het bericht:

Together with the Chinese announcement, India’s move “puts enormous pressure on the developed countries, in particular the U.S. to get their act together,” Prodipto Ghosh, a climate expert at The Energy and Resources Institute, said from New Delhi. Ghosh called for developed countries to come up with ambitious targets that “are clearly understood by science.”

Hoewel er waarschijnlijk enkel een akkoord uit de bus gaat vallen om volgend jaar een akkoord te maken, ben ik toch benieuwd hoe de conferentie verder gaat verlopen. Binnen 10 dagen weten we meer.

COP 15 - Copenhagen

Het is weeral Zondag. Het enige moment waarop ik precies de tijd vind om de blog te updaten. De dagen vliegen hier weer voorbij.

Vorige maandag had mijn flatgenote Alexandra een 'ice-cream bash' georganiseerd, ter ere van haar verjaardag. Rond 21u was ik net klaar met eten en was er nog niemand anders thuis in het bovenste appartement, toen daar ineens huisbaas Rakesh Chopra en zoon Honey Honda voor de deur stonden. "Can we come in? Can we sit down?" Uiteraard geen probleem. Aangezien ik wat pasta over had, kon ik hen dat zelfs aanbieden. Het moet gezegd worden, de huisbazen zijn zelf koningen van de gastvrijheid. Elke keer dat ik langs hun deur wandel of iets ga vragen, bieden ze me Chai (de Indische thee met melk en kruiden), Indische zoetigheid of 'some cold drink' aan, vandaar dat mijn geste toch wel op zijn plaats was. Gelukkig vond Rakesh - trouwens een ex-chef - mijn Westers gerecht lekker. Hierdoor wat extra krediet opgebouwd, dat later in de week van pas zou blijken te komen. Toen we vrijdagnacht vroeg thuis kwamen, na een afscheidfeest van Fransman David, bleek de deur van het balkon op slot. Spijtig genoeg hebben enkel de huisbazen hier een sleutel van en waren ze dus niet echt content dat ik hen moest wakker maken...

Op het werk is het vrij druk vanwege Kopenhagen (dat morgen trouwens start), wat voor een nieuwe positieve energie zorgt. Sommige bedrijven willen nog rap hum emissierechten verkopen omdat ze geloven dat de prijzen zullen zakken na COP15. Hierdoor zijn er verschillende grote deals aan de gang. Vorige dinsdag ben ik zelf naar Gurgaon getrokken voor meetings met twee van de grote consultants, die via ons de rechten van hun klanten willen verkopen. Zo kunnen we nu op zoek naar kopers voor 1.5 miljoen VERS, vrijwillige emissierechten, maar hier zijn eigenlijk amper kopers voor (jammer genoeg). In de aanloop naar de conferentie, heeft nu ook India als laatste van de grote uitstoters een soort 'reduction target' voorgesteld, wat uiteraard goed nieuws is voor ons bedrijf.

Morgen hebben we een feestje bij den baas thuis, daarna vertrekken twee van de collega's naar Kopenhagen en verwacht wordt dat het dan binnen twee weken wat rustiger gaat worden, aangezien alle Europeanen dan op Kerstverlof gaan. Voor mij is het dan ook verlof en trek ik naar Bangkok en naar de stranden van Zuid Thailand. Eindelijk wat rust, ver weg van de drukte van Delhi.

Birthday

Aangezien het weer lang geleden is dat ik nog iets geschreven heb, dringend tijd voor een stand van zaken.

Vorige week woensdag was ik iets gaan drinken met Aneesa, de Indisch/Amerikaanse die hier twee maanden als vrijwilliger les geeft aan kinderen uit de sloppenwijken. Toen we aankwamen in Ai Bar (de aangename bar/club op het dakterras) waren er salsa dansers aan het oefenen. In volle verwachting van een show bestelden we een Chimay en begonnen te wachten. Na een uur wachten, was er nog steeds niets te zien en gingen we dus op zoek naar enig dansspektakel. Toen we de deuren van een andere bar binnengingen, stapten we binnen in een heus latino salsa festival zoals ik het alleen nog maar in de films gezien heb. Met enige schaamte hebben we ons toch ook aan enkele danspassen gewaagd, maar ons kunnen verbleek toch bij de Braziliaanse danskunsten.

Zondag namiddag was ik met Carl, mijn Zweedse huisgenoot, naar een polo match gaan kijken. Een Indische kennis had me dat aangeraden, hoewel hij zei dat de sponsors afgehaakt hadden en dat de gratis recepties na de match nu toch wel over waren. Vol goede hoop gingen we toch de vip tent binnen, waar niemand opmerkingen over maakte en vonden we onszelf een goede plaats. De polo match was best amusant, niet te lang (4x7minuten) en er was gratis carlsberg te krijgen. Zeker voor herhaling vatbaar dus.

Woensdag was het mijn verjaardag en ook die hebben we goed gevierd. Spijtig genoeg nog steeds om 8u 's morgens team meeting, maar rond 12u hadden de collega's mij verrast met een gepersonaliseerde chocolade cake. In de late namiddag heb ik dan mijn mede intern collega's Lorea en Eduardo getrakteerd op een Indisch-Pakistaans restaurantje in de buurt, dat goede kritiek kreeg in mijn restaurant guide (jaja die heb ik me reeds aangeschaft). Zeer lekkere mutton kebab, chicken biryani (Indisch rijstgerecht) en een traditioneel pikant kipgerecht, en dat allemaal voor nog geen 10 euro. 's Avonds had ik iedereen uitgenodigd voor een drink op ons nieuwe dakterras, wat heel gezellig was en hierna met zijn allen naar de karaoke bar gegaan en de avond afgesloten in de lokale club Urban.

Donderdag had ik mezelf getrakteerd op een dagje verlof en had ik me voorgenomen om me lid te gaan maken van het Italian Cultural Institute. Voor 1000 rs kan je naar alle culturele evenementen gaan, de bib gebruiken en krijg je toegang tot het members-only restaurant. Nathalie, de Zwitserse vriendin van mijn huisgenoot Lorenzo, die op bezoek is, vergezelde me. Na de registratie, wouden we toch een espresso gaan drinken op het terras in de tuin van de Italiaanse ambassade, maar na de menu gezien te hebben, konden we niet weerstaan aan de authentieke Italiaanse gerechten, die zelfs zeer redelijk geprijsd waren. Bruschetta, gegrilde aubergine met sesamzaad, een lekker slaatje met rucola en kip en afgesloten met een lekkere koffie. Hemels. Mijn waardering voor lekker eten is enkel maar aan het groeien in Delhi. Niet onlogisch want iets voor ons evident als een pak salami of gedroogde ham, is hier onvindbaar of kost een fortuin.

Vandaag moest ik dus nog een dagje gaan werken en die was goed gevuld. 's Ochtends had ik een ontbijt meeting met het hoofd van de microfinance afdeling van een grote internationale bank, waar we gesprekken mee voeren over hernieuwbare energieprojecten voor gemeenschappen die geen electriciteit hebben. Opnieuw lekker eten want het was een groot buffet in een vijfsterrenhotel. Hierna terug naar den bureau, waar een andere collega jarig was en we dus weer cake hadden. Na de middag rap iets gaan eten op straat. De ontdekking van vorige week was een stalletje met een volledige maaltijd voor 10 rupies (15eurocent), bestaande uit twee rotis (plat brood), rijst, dahl, radijzen en een lekkere mix van linzen met chilis en citroen. Aangezien hier voor de rest enkel rikscha chauffeurs komen, zijn we er meestal een grappig zicht in ons kostuum, maar het eten is goed en de afwisseling tussen luxe en eten op straat is ook nodig om te kunnen relativeren. Na de lunch een telefoongesprek gehad met een bedrijf dat engineering solutions voor grote zonne energie projecten levert en waar we graag mee zouden samenwerken. En nu ben ik net terug van een meeting met de directeur van een bedrijf dat pillampen, lantaarns, radios en tvs maakt die kunnen worden opgeladen door een hendel op te winden. Op deze manier wordt dus bijvoorbeeld vermeden dat er kerosine gebruikt wordt voor de lampen en hierdoor kan men carbon credits krijgen.

Het werk gaat dus nog steeds goed (boeiend, maar druk) en het eten is lekker. Perfect dus.

Spago

Vrijdag avond naar een Braziliaans optreden in Saket Mall gegaan. Lorea, mijn Amerikaanse huisgenote/college, was uitgenodigd door een mede-alumnus van haar universiteit, die ook nog eens zijn verjaardag vierde die avond. Aangezien het geluid niet goed overkwam in de grote hal zijn we niet lang gebleven en in de plaats maar naar Geoffrey’s gegaan. Een soort van Irish pub, maar dan met altijd Cricket op tv. Hier kunnen genieten van ‘nen Blonde Leffe’, terwijl de anderen toch maar voor de Hoegaarden gingen. Hierna nog naar Ai bar gegaan. Een zeer aangename openlucht bar op het dak van de shopping mall met (volgens mijn bar guide) de beste cocktails van heel Delhi.

Zaterdag ochtend eerst op zoek gegaan naar een koffie bar met wireless internet, aangezien ons internet nog steeds niet geinstalleerd is en ik nog wat zaken moest afwerken – onze Vice President Financial Services komt deze week namelijk naar India. Overdag weer de wekelijkse klusjes in orde gebracht en een tourke gaan lopen, en ‘s avonds met Carl, mijn Zweedse huisgenoot, gaan eten in Spago, een Italiaans restaurant dat iemand ons had aangeraden. De prijzen waren iets hoger als verwacht, maar naar Europese norm nog steeds in orde (iets minder dan 10euro voor het hoofdgerecht). Na het eten kregen we het gezelschap van nog twee nieuwe huisgenoten - Lorenzo uit Italie en Alexandra van Zwitserland – en van Aneesa, een Amerikaanse die hier enkele weken les geeft aan kinderen uit de sloppenwijken. Samen met hen naar een house party gegaan van enkele Fransen. Leuk feestje op een ruim dakterras, wat er voor zorgde dat het vrij laat werd.

Zondag na lang uitgeslapen te hebben, gaan zwemmen met Alexandra. Zij gaat wekelijks naar een groot olympisch zwembad waar we nu de enigste twee klanten waren. In hetzelfde complex zijn ze ook een fitness aan het bouwen, waardoor er zo een 20tal werkmannen aanwezig waren rond het zwembad. Uiteraard hadden we hier weer veel bekijks. Hierna met landlord Rakesh en zijn twee zonen naar een furniture market gegaan om een tafel te kopen. De prijzen waren echter vrij hoog, dus we hebben nog niets gekocht. Wel heb ik ondertussen geleerd dat Sunny, een van de Landlord zijn zonen, zijn tweede naam Sweety is. Sunny Sweety Chopra dus. Only in India…

Nog iets dat me deze week was opgevallen. Veel van de Aiesec interns zijn een soort ‘internationale mix’. Bijvoorbeeld mijn huisgenoten die ik net heb opgenoemd. Lorea haar ouders komen uit Spanje en Venezuela, waardoor ze nu drie nationaliteiten heeft. Carl is geboren in Nicaragua. Lorenzo’s ouders komen uit Italie, hij is geboren in Duitsland, heeft de Zwitserse nationaliteit en studeerde de afgelopen vijf jaar in Londen. Alexandra’s vader tenslotte komt uit Mexico terwijl haar moeder een Zwitserse is. Ik denk dat deze achtergrond een soort mindset creert wat het wat makkelijker maakt om de stap naar werken in Delhi te zetten.

P-25 Dayanand Colony

Van het volgende bericht zou ik eigenlijk een boek moeten schrijven: de nieuwe landlords. Ofwel drie generaties van de familie Chopra, die allemaal op de benedenverdieping wonen. Centraal staan de broeders Rakesh en Praneev. Die laatste is trouwens playback zanger van beroep (?), waar hij duidelijk trots op is. De zonen van Rakesh, Sunny en Honey (?!), handelen alle kleine zaakjes af. En dan is er nog het familiehoofd, de grootvader, die eigenlijk de enige normale man in het gezin is. Rond de 80, maar klimt wel nog rustig naar het derde verdiep om te komen zeggen dat als er iets is, we het hem maar moeten komen vertellen.

De lijst van hilarische/rare/frustrerende anekdotes is eindeloos, dus ik begin bij het begin. Zoals eerder gezegd, zijn we deze week ons nieuw appartement ingetrokken. Van onze vorige wijk, Vinoba Puri, zijn we de 'Ring Road' overgestoken naar Dayanand Colony. Nauwelijks 3 minuten stappen. Na enkele weken onderhandelen met de landlord(s), had Jair (mijn nieuwe Colombiaanse roommate) een redelijke prijs bekomen. We betalen 5000Rs huur per persoon, omgerekend ongeveer 70 euro. De landlord ging zelf ook akkoord met het verhuren aan onze mix van nationaliteiten, zolang er maar geen Afghani of Nigerianen tussenzaten. (?)

Elke dag komen ze zo een 6 keer langs om te kijken wat we aan het doen zijn, iets te komen melden of om te kijken of de timmermannen die onze bedden aan het installeren zijn, nog goed bezig zijn. Toen ik mijn kleren aan het opbergen was, kwam het volgende gesprek:

Rakesh: "Mr. Pieter, you like chicken?"
Ik (Niet goed wetend waar dit op sloeg): "Yes"
Rakesh: " And what about mutton?"
Ik (Denken dat ik ging uitgenodigd worden om bij hun te komen eten): "Yes, mutton as well."
Rakesh: "So you eat non-veg?
Ik: "Yes, non-veg."
Rakesh: "Ok. In this house, no beef. Ok? No beef. Beef is no good."

Aangezien zelf vlees kopen niet gemakkelijk is in India, laat staan beef kopen, heb ik hen toch gelukkig kunnen stemmen.

Gisterenavond een kleine drink gehad op ons balkon voordat we verder trokken rond half12. Vanmorgen werd ik wakker door een discussie. Toen ik mijn kamer uitstapte zag ik dat de hele familieclan verzameld was, om te komen melden dat we weer veel te veel lawaai hadden gemaakt. Ze hadden zelfs een familielid dat engels spreekt meegebracht om te vertalen. "Too much noise last night. I assume there were drunk people. There was also a boy on the street with a beer. Neighbours were complaining. Next time police. In your country, this might be different, but here this is not possible. There was even a boy kissing a girl on the street." Vrolijk begin van de dag dus.

Deze week door Rakesh ook uitgenodigd om binnen twee weken mee te gaan naar Pushkar, waar ze naar een tempel gaan. Net voor ik dit bericht begon te typen, kwam Honey dan weer naar boven met zijn neef om me een traditioneel desertje te geven, iets zoals marsepein eigenlijk. Soms zijn ze dus zeer aangenaam, soms dan weer onuitstaanbaar. Vervolg zonder twijfel voor snel.

Taj Mahal - Agra

Zaterdag uitgenodigd bij de vriendin van mijn college Jay. Ik dacht dat het een soort ceremonie ging zijn voor de trouw van haar familielid de volgende dag, maar het bleek gewoon een kleine drink met vrienden te zijn. Een van hen, Veronique, een 29-jarige (Frans-) Canadese uit Ottowa die hier een week voor zaken was, had een chauffeur gehuurd om de Taj Mahal in Agra te gaan bezoeken. Om 1u ‘s nachts besloot ik om haar toch maar te vergezellen, mede onder impuls van Jay, die haar toch liever niet alleen zag gaan. Enigste nadeel was dat we om 5u moesten vertrekken. Vrij vroeg opstaan dus, langs mijn appartement gereden om me om te kleden en mijn camera te nemen en wij op weg met onze vriendelijke chauffeur Gurja.

Tegen 8u30 aangekomen na een redelijk vlotte rit, waar we onze gids Jack moesten gaan oppikken. Een te gladde, Indische man van rond de 40 met de haren naar achter, maar ook met twee plukken op zijn oren. Ondanks dat hij onze beide namen eerst had gevraagd, gebruikte hij voor de rest van de dag toch, “Mr. Pieter and … friend”. Meestal was het echter gewoon “Mr. Pieter, please come”, tot grote frustratie van Veronique.

De Taj Mahal zelf was vrij indrukwekkend, maar het was moeilijk om meer te zien dan het perfecte beeld, dat bijna iedereen over de wereld kent. Eens je dichterbij komt, worden de prachtige kaligrafie en ingelegde edelstenen duidelijk, maar bekomt de Taj meer een grote massa wit marmer. Jammer detail: nadat ik mijn eerste foto’s van het monument had genomen, vielen mijn batterijen uit. Frustrerend! Als je ergens in India graag wat foto’s wil nemen, zal het hier wel zijn.

Na dit bezoek, moesten we met onze gids nog langs de “World Famous Handicraft Skills of Agra” gaan. Een tapijtenwinkel en een winkel met marmeren tafels en prullaria met ingelegde stenen. Meestal krijgen de gidsen commissie om nietswetende toeristen winkels binnen te lokken, zelfs als ze niets kopen. Nadien lekker Indisch gaan eten en hiernaegonnen we aan onze terugtocht naar Delhi, waar we na een geode vier uur rijden weer waren. Moe, maar zeer voldaan.